Over Marleen

Marleen wordt geboren in Zwolle in een echt Hollands gezin. Ze is de oudste van drie kinderen; twee zussen en een broer. Ze is een jaar of zes als ze begint te dromen over Afrika. Ze ziet beelden van het continent op televisie en voelt zich er meteen toe aangetrokken. Het mag echter op haar 28e pas zo zijn dat ze voor het eerst naar Uganda vliegt. Dat ze zo verliefd wordt op het land en er meer dan 30 jaar later nog steeds woont, kan ze zich nog steeds bijna niet voorstellen. Ze woont inmiddels langer in Uganda dan ze in Nederland heeft gewoond.

In haar beginjaren in Uganda werkt Marleen in een klein gezondheidscentrum in Butende (een kilometer of dertig van haar huidige woonplaats in het zuidwesten van Uganda vandaan). Ze heeft dan al grootste plannen. Voor haar vertrek naar Uganda rond ze verschillende opleidingen in de verpleging af, waaronder een tropencursus. Ze geeft aan haar werkgever, de ngo Memisa (nu: Cordaid Memisa), aan dat ze minstens twee jaar in Uganda wil blijven. In Butende helpt Marleen met het uitbreiden van het gezondheidscentrum en het adviseren/opleiden van mensen in de gemeenschap.

In Butende ontmoet Marleen ook haar huidige man Alphonso Kaweesi Kakooza. Kakooza werkt dan als docent op een technische school. Kakooza komt voor ongeveer een jaar mee naar Nederland, waarin de twee trouwen en ze besluiten voorgoed terug te keren naar Uganda. Door het support van een grote groep trouwe Nederlandse sponsors, richten ze in 1990 Stichting Kulabigwo op. Dat jaar bevalt Marleen ook van hun eerste kind.

Wat begint als idee om een pleeggezin voor zo’n 15 kinderen te vormen, groeit uit tot een ‘extended family’ van meer dan 100 kinderen die via de stichting naar school gaan en soms ook bij Marleen en Kakooza in huis wonen. Marleen en Kakooza krijgen zelf in totaal vier kinderen: David, Rebekah, Jeremiah en Eseza. Inmiddels wonen geen van hun eigen kinderen meer thuis en runt Marleen de stichting voornamelijk in haar eentje. Een aantal van de oudere kinderen helpt haar af en toe en er zijn altijd oppasmeisjes thuis die voor de verzorging van de allerkleinsten zorgen en helpen koken/wassen.

Sinds januari 2016 hebben we met het bestuur van Stichting Kulabigwo in Nederland een flink tandje bijgedraaid. Marleen is in augustus 2016 zestig jaar geworden en zou graag vaker haar oudste drie kinderen in Nederland komen opzoeken. We zijn erg blij en trots dat Eseza, Marleen’s jongste dochter, in de tijd dat Marleen in 2016 in Nederland was een groot deel van haar moeder’s taken heeft overgenomen. Zo zien wij in de toekomst ook meer taken overgedragen worden aan andere kinderen van Kulabigwo.